16 ต.ค. 2560

อยู่คนเดียวอย่างนี้ก็ดี หรอ ?

จะว่าไปแล้วผมก็ขาดจากการอัพเดทบล็อกไปนานมากๆ

ด้วยเรื่องการเรียนด้วยไปเรียนมหาลัยช่วง เสาร อาทิตย์

ที่เขียนตอนนี้ ก็อากาศฝนตก ก็เลยแบบ ก็คนมันเหงาอะ

ก็เลยไปคนพันทิปดูว่า กระทู้คนโสดอะนะ 5555+

ก็ไปอ่านมาก็คนอายุพอๆกับเราก็โสดกันเยอะเนอะ

ก็นะไปเจอเพลงๆ อยู่คนเดียวอย่างนี้ก็ดี ช่วยได้เยอะเลย

ก็รู้สึกตามเนื้อเพลงแหละครับ บางทีก็คิดนะ ว่าอยากจะมีใครสักคนบ้าง

แต่ลึกๆแล้วการอยู่เป็นโสดแบบนี้ก็ดี ใจๆนึงก็แบบว่า เฮ้ย เราไม่ใช่เด็กๆแล้วไง

เพื่อนๆมีแฟนกันหมดละ มีลูกกันแล้ว อย่าพูดถึงมีลูกเลย อนาคตคงไม่อยากมี

แต่บางทีก็วาดฝันอะนะ ตามแบบ คนอายุประมาณนี้ (25ปี)

แต่จากการที่เราประสบพบมา เรียนรู้จากคนรอบๆข้าง ที่มีคู่รัก บางคนทุกข์ใจก็มี

บางทีมันก็แค่ช่วงอารมณ์ๆหนึ่งหนะแหละ

แต่ช่วงนี้มันอ้างว้างเหงาเหลือเกิน

แค่อยากมีใครสักคนที่คุยกับเราได้ ทุกๆเรื่อง

เรามีเรื่องบางเรื่องที่มันค้างคาในจิตใจ

เรื่องที่เราเก็บไว้มานาน อยากเป็นตัวของตัวเองบ้าง

แต่ไม่ดีกว่าไม้อยากพูดออกไป

ก็ แค่ช่วงความคิด ความคิดหนึ่งเฉยๆ



21 พ.ค. 2560

เค้วง....

เค้วง....
จู่ๆๆในหน้าเฟสบุ๊ค ก็เลื่อนมาเจอโพสๆนึง คนๆนึงกำลังจะเรียนจบ ได้การได้งานทำดี พ่อแม่ภูมิใจ
เขาอายุน้อยกว่าเรา อีกประสบความสำเร็จมากกว่าเราอีก มองย้อนตัวเอง เคว้งจัง
อานุประมาณนี้ควรมีงาน มีการทำได้แล้ว ได้แต่ถอนหายใจ
ตัวเราเองเคยมีอะไรดีบ้าง
อยากมำให้พ่อแม่ภูมิใจบ้าง
อยากหาเงินด้วยตัวเอง
เมื่อไหร่มันจะกายสักทีกับที่เป็นอยู่ ทรมาณเหลือเกิน

เค้วงจัง ..........

15 พ.ค. 2560

จากเมษา ถึงพฤษภา

จากเมษา ถึงพฤษภา
หน้าร้อน ช่างผ่านไปเร็ว ณ เวลานี้เด็กๆก็ขึ้นชั้นเรียนใหม่ เปิดเทอมกันแล้ว คิดว่าช่วงเทษาผมเองไม่ค่อยได้ทำอะไรเลย หน้าร้อนผ่านไป หน้าฝนกำลังจะเริ่ม
ทุกๆวัน facebook วันนี้ในอดีต ขึ้นมาเตือนผมเสมอๆ ปีก่อน หลายปีก่อนเราทำอะไรอยู่นะ
ปีนี้ยังไม่ได้เที่ยวไหนเลย
ช่วงที่ผานมา เพื่อนเราหลายคน แต่งงาน บางคน เดินทางออกค้นหาตัวเอง
บางคนยังไม่มีงาน อยากเดินทางด้วยตัวคนเดียวสักครั้ง ก็คงจะดี
ในเมื่อเราเริ่มแข็งแรงแล้ว น่าจะดีเนอะ
อยากออกไปเที่ยว อยากออกไปเจอโลกภายนอกอีกครั้ง ที่ไม่ใช่หน้าคอม เครื่องเดิม
อีกไม่นาน เราจะได้เรียนมหาลัยแล้ว
อีกไม่นาน เดือนนี้ก็ยังคงไปหาหมออีก

แต่ช่วงนี้ทำไมมันเหงาจัง


..........

16 เม.ย. 2560

เพื่อน ...

ยังจำวันแรก ที่ได้เจอเพื่อนๆได้ ยังจำเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมาได้
เหมือนมันเพิ่งผ่านแค่วันวาน เหมือนมันผ่านแค่ไม่นาน
นี่เราเป็นเพื่อนกันมานานเท่าไหร่กันแล้ว
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา  เพื่อเราแต่ละกัน เจอกันอีกครั้งในวัยที่ทุกคน 25 ปีกว่าๆ
เรามาไกลเหลือเกิน เราเจอกันเรายังคุยเรื่องราวเก่าๆกันอยู่เลย
ถึงกาลเวลาแยกเราให้ห่างกัน ต่างคนต่างความฝัน
ต่างคนต่างมีการมีงานทำ เพื่อนเราหลายๆคน ล้มหายตายจาก
หลายคนแต่งงานมีลูก หลายๆคนทำตามความฝันตัวเลง
หลายคนๆคนยังไม่ได้ทำอะไร

คิดถึงเพื่อนเสมอ ขอบคุณจากใจที่ยังนึกถึงกัน

ขอบคุณจริงๆ


11 เม.ย. 2560

ก่อนจะ 25 ...

เมษาอีกแล้ว อีกไม่กี่นาทีเราก็จะ 25 ปีแล้ว
เราว่า เรามาไกลเหลือเกิน
ขอบันทึกไว้ อีกไม่เท่าไหร่
25 สำหรับหลายคนอายุ น่าจะเริ่มทำงาน สร้างเนื้อสร้างตัว
แต่เราเพิ่งกำลังเริ่มก้าว
หวังว่าปีนี้จะมีอะไรดีๆขึ้นมาอีกหลายๆอย่างเข้ามา
ปีนี้เราจะเรียนมหาลัยแล้ว
ขอให้จิตใจเราเข้มแข็ง สู้ๆแบบนี้ต่อไปละกัน


18 มี.ค. 2560

เพิ่งไปขึ้นดอยมา

เมื่อ 12 มีนาที่ผ่านมา ได้มีโอกาศเดินขึ้นบน ภูชี้ฟ้ามา เพิ่งได้ไปเที่ยว ไกล้หมดน่าหนาว เอ หรือมันหมดไปแล้ว เราไปครั้งแรกยังจำความได้ตอนนั้น ประมาณ ป 5 น่าจะประมาณนั้นนะ ครั้งนี้ พ่อกับ แม่ เดินขึ้นไปกับเรา มันเป็นระยะทาง 800 เมตรที่โหดสุดสำหรับเรา เพราะเราเมื่อก่อน ต้องใช้ ไม้วอลคเกอร์ช่วยเดิน หลังจากผ่่าตัดแล้ว ก็อีกตั้ง 2 ปี กว่าจะโอเครอบนี้ เราเดินเหนื่อยมาก กับทางสูงชัน ทางไม่เรียบ เพราะเรานั้น ก้มมองพื้นไม่ได้ พ่อ แม่ เลยต้องเดินไปกับเรา จับมือ เดินไปด้วยกันจนถึงด้านบน พอเห็นวิว ด้านบนแล้ว หายเหนื่อยยมาก