12 ส.ค. 2555

แม่



คราวนี้ขอเขียนถึงแม่ของตัวเองบ้าง


เราเองตั้งแต่เกิดก็เป็นเด็กที่ป่วยเป็นโน่นเป็นนี่มาโดยตลอด


ตั้งแต่เด็ก ก็มีพ่อกับแม่ดูแลเรามาโดยตลอด


ไม่รู้สิ ในการที่เราป่วยแบบนี้เหมือนเราได้อยู่กับแม่ได้อยู่ไกล้แม่มาโดยตลอด


สมัยช่วงหลายปีก่อนสมัย ม.ห้าที่เราเองกระดูกเคลื่อนไม่มีความรู้สึกอ่อนแรงชาไปทั้งตัว


ความรู้สึกตอนนั้นเรา เราเองเราคิดว่าชีวิตของเราคงจะจบที่นี่แหละคงไม่มีทางหายกลับไปเหมือนเดิม


เราร้องให้ คิดมากตลอดแต่แม่ก็คอยดูแลเราตลอด


ตอนนั้นเราอยู่โรงพยาบาล เรานอนอยู่ ตอนนั้นท้อและคิดมาก เลยร้องให้


แม่ก็มาช่วยพูดให้กำลังใจเรา ตลอดเดือนกว่าที่เราอยู่โรงพยาบาล แม่คอยดูแลเราตลอด


ในวันที่ผ่าตัด พอผ่าเสร็จเราขอให้แม่เฝ้าเราทั้งคืนได้มั๊ย เพราะใส่เครื่องช่วยหายใจเราพูดไม่ได้


แม่ก็ดูเราทั้งคืนจนถึงเช้าหมอมาถอดเครื่องช่วยหายใจออก แม่ถึงกลับไปนอน


พอออกจากโรงพย่าบาลมาบ้านแล้ว แม่ก็ช่วยกายภาพคอยดูแลเรา


พออยู่ด้วยกันก็ได้คุย เคยถามแม่ว่า เหนื่อยไหมที่ดูแลลูก แม่ก็บอกไม่เหนื่อยหรอก


บางครั้งเราคิดมาก คิดว่าตัวเองตัวเองคงจะเป็นภาระให้กับแม่และครอบครัว


เลยไปถามแม่ตรงๆว่า แม่ลูกเป็นภาระหรือเปล่า แม่ก็บอกว่าสำหรับลูกแล้วไม่เป็นภาระอะไรหรอก


ในการที่เราได้อยู่กับแม่ก็ทำให้ได้รู้เลยหล่ะแต่ละวันว่าแม่ทำอะไรบ้างเหนื่อยแค่ไหน


แต่เรานั้นช่วยเหลืออะไรท่านไม่ได้ เคยถามแม่อีกเหมือนกัน แม่ก็บอกลูกแม่เป็นคนดีแค่นี้ก็พอแล้วหล่ะ


เราเองเรียนแค่ ม ห้าก็ต้องลาออกมาเพราะสุขภาพเรียนต่อไม่ไหว


เคยวาดฝันไว้เหมือนกันอยากเรียนให้จบ อยากเรียนมหาลัย อยากเรียนให้แม่ตัวเอง


ได้ภูมิใจในตัวของเราบ้างเหมือนใครคนอื่นเขา แต่เราเรียนไม่ได้ไม่มีโอกาส


เราเองได้ถามเรื่องนี้เหมือนกันกับแม่ แม่ก็ตอบว่าที่ลูกเป็นอยู่ที่ลูกทำอยู่ทุกวันนี่ก็ดีแล้วแม่ภูมิใจในตัวลูกแล้วหล่ะ


เราเองถ้าไม่มีกำลังใจจากแม่ จากพ่อ จากครอบครัว จากเพื่อน และ ทุกๆคนป่านนี้เราจะเป็นอย่างไร


สุดท้ายนี้ไม่มีอะไร นอกจากคำว่า รักแม่ครับ






สุขสันต์วันแม่ครับ

0 ความคิดเห็น: